Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Φως






Σαστίζω μες τις γέρικες μνήμες…


Πως μπόρεσα να υπάρξω αγνός κάποτε και τι μακρινό που φαίνεται τώρα πια αυτό το όραμα της νιότης;


Πως θα’ θελα να ξανάβρισκα αυτή την καθάρια όραση



που τα είδωλα φανέρωνε αμόλυντα



που τους νευρώνες κράταγε στον δρόμο



που τις ιδέες βάφτιζε με φως….



Φως που τώρα διαφεντεύει αυτούς που έφυγαν…



Σκουριά και αλάτι……….


Γιατί μιλάς ακόμα;


Γιατί;



ΓΙΑΤΙ;




Αφού δεν ακολουθώ…..

4 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ Ο ΜΗΝΑΣ ΜΑΡΤΗΣ.

Earentil Aposperiths είπε...

Ότι επιθυμείς φίλε μου!!!

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

οι γέρικες μνήμες... οι φθαρμένες από σκουριά και αλμύρα... πάντα μα πάντα μ' ένα αναπάντητο γιατί θα επανέρχονται...

τα φιλιά μου!

Earentil Aposperiths είπε...

Και πάντα εμείς θα στέκουμε υποστηρικτές της αυταπάτης...
Έτσι και αλλιώς όλα είναι ρευστά και καρτερούν τον τόπο...

Φιλιά αόριστα λυχνάρι μου