Πουλάμε γνώσεις για να ζήσουμε….
Ένα ουίσκι παρακαλώ
Πουλάμε γνώσεις για να ζήσουμε…πουλάμε γνώσεις για να σβήσουμε…
Να σβήσουμε….
Άλλο ένα ουίσκι παρακαλώ
Να σβήσουμε από την μνήμη τις μέρες που πήραμε τις γνώσεις.
Τις γνώσεις…..
Μία απ’ τα ίδια
Τις γνώσεις που αγοράσαμε από κάποιον άλλο που έπρεπε να ζήσει.
Να ζήσει…
Ένα ακόμα
Να ζήσει για να δει το σβήσιμο της γνώσης που αγόρασε…μέσα στα χέρια κάποιου καταναλωτή .
Μην το τσιγκουνεύεσαι
Του καταναλωτή που κλήθηκε να αποφασίσει αν πρέπει και αυτός να προχωρήσει στην μεταπώληση…..
Στην μεταπώληση….
Άσε το μπουκάλι εδώ
Στην μεταπώληση των ονείρων……
Στην ορθολόγιση των απείρων…….
Τελευταίο ποτήρι
Στην μετακόμιση των γελοίων….
Πουλάμε γνώσεις για να ζήσουμε ….
Αλήθεια πόσοι κατάφεραν να αγοράσουν με χαρά και πόσοι να τις κρατήσουν;
Αυτά είπε και σηκώθηκε με δυσκολία όπως κάθε βράδυ να φύγει από το μπαρ. Στην πόρτα συνάντησε τον γνωστό μαυραγορίτη και αγόρασε την καθιερωμένη του παράνομη γνώση.
Ήταν ένα χαρτί που έγραφε :
Η χώρα του «χωρίς αλλά» ερημώθηκε αιφνιδίως μόλις μαθεύτηκε ότι κάπου στα έγκατα ενός πηγαδιού ανιχνεύτηκε ένα κρούσμα του ιού «μπα».
Το πέταξε και μπήκε στο επόμενο μπαρ.
Ο κόσμος και το περιβάλλον μέσα στα οποία αλληλεπιδρούμε είναι ένα δαιδαλώδες αποκύημα της φαντασίας μας.
Ένας αθέμιτος βρεφικός παραλογισμός.
Δεν είσαι εσύ που μοιράζεσαι τα δάκρυα σου αλλά η ανάμνηση ενός πλάσματος που αντιπροσωπεύει τις αλληλεπιδράσεις σου με τον ενδότερο παρατηρητή.
Μπορεί στο δικό σου ποίημα εγώ να είμαι ο χαμένος.
Τι σημασία έχει τούτο όταν πλέον καταλαβαίνεις πως το πολυσύμπαν είναι απλά ένας πλεονασμός.
Σε κάνει να αναρωτιέσαι μέσα στον όλεθρο των κβάντων πότε θα φτάσεις στην απλότητα…
Ζω για να μικραίνω
Ζω για να μην πιάνω και για να φτάσω εκεί.
Μόνος όπως υπήρξα πάντα ….
Υπήρξα και στα σύννεφα του Άμστερνταμ.
Χωρίς φόβο κοίταξα τον κόσμο που θεωρούσα ανέγγιχτη υποταγή.
Είδα ότι δεν παρατηρείς στην ουσία καμία ριζική αλλαγή στην ψυχοσύνθεση ενός μέσου αλλοεθνή ονειροπόλου.
Πίσω από μια επιφανειακή μετατροπή του τοπίου κρύβεται η ποίηση της κίνησης ….
και πως αυτή ανασαίνει.
Εδώ πήρε λίγο καιρό να φανούν τα κεκτημένα και τα λανθασμένα αληθινά…
Οι ώμοι μας δεν θα είναι ποτέ ξανά δίπλα.
Θα την βρω την δύναμη…
Εσύ είσαι ήδη αλλού…
Χωρίς να υπήρξε μια μέρα από μας.
Έφυγαν οι σκέψεις μου σε ένα κανάλι, τις πήρε ο άνεμος σαν φύλλα από τα δέντρα για να στολίσει κάποιο ανάκτορο. Εδώ το κρύο σου επιβάλλεται όπως και τα χρώματα
Κόκκινο
καφέ
πράσινο
γκρι
Και ότι δεν υπήρξε θα υποταχτεί.
