Καθημερινά βαδίζουμε σε μια πορεία που μας επιβάλλει την αναγκαιότητα της λησμονιάς.
Ξοδεύοντας την παιδική παρόρμηση μας ικετεύει να κοιμίσουμε τα ζωογόνα μυθεύματα μας.
Και εμείς ρουφάμε αβέβαιοι το κρασί της επιλησμοσύνης !
Γι’ αυτό πέσε για ύπνο τώρα Νιλς και εγώ θα φροντίσω να μην ξυπνήσεις...
Οι ειδήμονες γεμίζουν τις κοιλιές τους με υποψίες
Μονάχα εσένα γαντζώνουν σε αυθεντίας ειρωνείες!
Έτσι ποιμενοκόπαδο φαντάζετε στα μάτια μου
Και ρίχνεστε σαν άρχοντες να αρμέξετε τα βράδια μου
Βορά της νιότης σας λέτε πως είναι η ιδέα
Και τα δάκρυα που χύνονται πως είναι αμοιβαία
Ότι είμαι λάθος που διαλέγω τον δρόμο του ονείρου
Και πως κατέχετε καλά την έννοια του απείρου!
Δοκησίσοφοι διατάξτε με λίγο πνεύμα να αρπάξω
Μα όταν γυρίσω να σας δω το μέλλον μου θα αλλάξω
Οι τελευταίοι του είδους αποδεικνύεστε, τι κρίμα!
Μα να χαθεί έτσι άδοξα το rock σας σε ένα ποίημα?
Τι εύκολα ροκάρει κανείς σαν βρίσκει τη βολή του
Μου δείξατε το άτομο πως χάνει την αρετή του!
Δεν δίνω υποσχέσεις πολέμιου γιατί δεν σας αρμόζει
Τόσα τεράστια μυαλά ποιος άραγε να δεσπόζει;
Μια απάντηση όμως θαρρώ πως πρέπει
Σε όποιον καθιστά εύκολο ιδέες να εκτρέφει!
Ξέροντας πως οι μέρες μου γυρνάνε πουλημένες στον μέντορα του άριστου
Φυτεύω ερωμένες στης ταχύτητας τον μόλο ,της θεάς του άφταστου.
Αρχαίες δακρύων ηδονές γεννήσανε με ξανά και υμνώντας με
Πλέξανε ξωτικοκραύγες απόρθητα να σκαρφαλώνουν στου ονείρου τους λωτούς
ενώ οράματα λυτρώσανε!
Καταστρέψαμε το αρχοντικό πάνω στον γέρο πλάτανο
και έσκυψαν κάτω τα κλαδιά για να μαζέψουν της προστυχιάς το βάλσαμο.
Ρωτώ λοιπόν με αναίδεια το όνομα του ξύλινου εκείνου γίγαντα και φύλλα του μαδάω
Εκείνος σκιά μου πρόσφερε και ρίζες να τραγουδάω.
Η φωνή ράγισε μπροστά στην αιώνια κατάρα
και η κιθάρα μου ούρλιαξε να εκφράσει την Σαχάρα!
Πρίαμο με φωνάζουνε εδώ και χίλια χρόνια
γιατί κάνουν τα κρίνα διάφανα τα δάκρυα μου τα αιώνια!
Είμαι εδώ για να υποφέρω να αγαπήσω
και τις αρρώστιες του καιρού στον ύπνο μου να κλείσω
"Δεν ξέρω πια αδελφέ σε ποια παραμύθια να πιστέψω
Στην θολερή μας την ματιά το βλέμμα μου να στρέψω
Φτιάχναμε ήλιους και ληστές μας κλέψαν τα προνόμια
Και τώρα λάμψη δεν θωρώ μα πρόσωπα ανόμοια"
_________
Κρίμα που όλα τελειώνουν με ένα τρομαχτικό σπινθήρισμα της σκέψης.
Η γερουσία της βλεννόρροιας καταφέρνει πάντα τον σκοπό της και εμείς άκαρποι πρωταγωνιστές της ουτοπίας ξεσκίζουμε τα μέλη μιας ήδη ανάπηρης συλλογικότητας.
Κοίταξε με…
Τολμάς να με αντιμετωπίσεις μέσα στον όλεθρο που μας ακονίζει;
Μόνο οι άγγελοι υφαίνουν τους δεσμούς
Πως μπορέσαμε να επιβιώσουμε αναζητώντας τα φτερά;
Κοινοί θνητοί τα χέρια σηκώστε να μας φτάσετε…
Εμάς…χμμ…τους ύπατους της παραίσθησης
Για όλα αυτά που ζήσαμε μαζί
Για όλα τα όνειρα που κάναμε μαζί
Για τις αγωνίες που μοιραστήκαμε
Ένα αγκάθι ακόμα...
Ο άνθρωπος φτιάχνει θεό και τον θεό εμένα
Ο άρχων φτιάχνει το εγώ και το εγώ κανένα
Το άπειρο φέρνει ξέχωρα τα μάτια της σε σένα
Και εκείνη φτιάχνει θεό από μηδέν και ένα
Θεό εγώ που λάτρεψα και τον τιμώ ακόμα
Στην αναζήτηση για σε να με πετάει στο χώμα
Ο λόγος εμένα έπλασε στης συννεφιάς την λήθη
Παιδί μου έδωκε μυαλό να ζω σε παραμύθι
........
Δεν φοβάμαι να παρασυρθώ από τις οδύνες του μέλλοντος.
Δεν αντέχω στο είδωλο να διακρίνω τούτο τον ορίζοντα της ασωτίας.
Θα συνεχίσω να κείτομαι στο πάτωμα η θα σκίσω ένα ένα τα γαλόνια της απογοήτευσης που αγέρωχα στέκονται στην μέσα μου πλημμύρα .
Όχι άλλο….
Δεν θα ζήσω άλλο….
Σταματάς να αναπνέεις γιατί σταματάς να θέλεις…
Παύεις να νομίζεις…
Άγγελοι στους καθρέφτες μας τραγουδάνε….και γελάνε!
Βαθειά μέσα στο στέρνο σου χρόνια τώρα νιώθεις εκατομμύρια τα ξυράφια της απαίδευτης μοναξιάς να ακονίζονται και να πληθαίνουν.
Άβατο μοιάζει τούτο το νέο μονοπάτι αφού τα μάτια έκλεισαν από ντροπή στο βλέμμα του κριτή.
Που χάθηκες εκστασιασμένη μου θυσία;
Την ομορφιά για τιμωρία θα αναζητώ και πάλι γιατί τούτο το αμάλγαμα με αναγέννησε και αμφίδρομα μόλις το ξαναβρώ δώρα στιχάκια νεογνά θα του χαρίσω.
Είχα καιρό να το ακούσω το καμπαναριό…
Δεν θα σταματήσω τώρα…
Τώρα θα γίνει η αρχή…
Χώμα και νερό…
Χέρια μου αδειανά.
